Jumping

Na de uitsmijter, de Monstertijdrit is het een beetje stil geweest. Dat is in mijn geval niets nieuws, in de maanden oktober en november. Je kunt tenslotte alleen in vorm komen als je op z`n tijd zorgt voor het uit vorm raken. Toch bedriegt de schijn in dit geval. In de afgelopen maanden heb ik, incognito, gewerkt aan mijn veldcrossvorm. Met andere woorden nog nooit de eerste helft van de winter zo consequent en systematisch getraind, met uitzondering uiteraard in de periode dat ik marathonschaatser was, als afgelopen maanden. Systematisch maar niet bijzonder veel uren, veel kwaliteit, een veldcross duurt immers voor de oudjes  maar veertig minuten. Maar het is wel veertig minuten alle hens aan dek en zeker met de natte parkoersomstandigheden van de laatste maanden. De reden dat ik nog maar drie wedstrijden heb gereden plus het feit, dat mijn rug zeker zo`n vier tot zes weken voor de nodige hoofdbrekens heeft gezorgd. Vaak, heel vaak probeer ik zomaar wat in de rondte te toeren, maar het lukt mij eenvoudig niet, dus het zal de volger niet verbazen dat er weer een concreet doel was geformuleerd. Nu ben ik gek op kampioenschappen, want dat zijn altijd speciale wedstrijden. Kortom het Nederlands Kampioenschap Veldrijden was het doel, maar stiekem eigenlijk een tussendoel. Het NK Veldrijden is volgend jaar in Gieten, een thuiswedstrijd. Kortom, investeren; een nieuwe veldfiets, onder leiding van de oude rot, Jan Steensma, de fijne kneepjes van het vak leren. Sturen, draaien, keren, mul zand, lopen, fiets oppakken en zelfs neerzetten vraagt techniek, opstappen links en rechts en ……. jawel, ik spring inmiddels over obstakels van een redelijke hoogte.

Het was dan ook de vraag hoe hoog ik zou springen, slechts twee nationale wedstrijden hadden mij wat inzicht gegeven. Ruim twee minuten leek de sprong naar de kop van het veld, anderhalve minuut de sprong naar het podium. Het lijkt weinig maar in het veldrijden is dat best nog een eind kan ik je verzekeren. Let`s Jump! Noot: Binnenkort het koersrelaas

Trots mag het een keer

Soms begrijp ik het zelf ook niet meer, op zaterdag het Nederlands Kampioenschap voor Clubteams en een dag later deelname aan de langste en zwaarste individuele tijdrit van Nederland, je zou denken onmogelijk. Ik vooraf eigenlijk ook!

Het NCK was voor mij persoonlijk prima, de omstandigheden noopten mijn tot een flinke inspanning als een van de motoren van de ploeg. Wat betreft de ploegpresentatie en prestatie kunnen we kort zijn; zeer matig en onder niveau. Dit mag een vereniging, die weliswaar wordt gevormd door sportklasse, amateurs en masters, maar bekend als DE TIJDRIJDERS vereniging van Noord Nederland, zich wel degelijk aantrekken. Natuurlijk zijn er oorzaken aan te wijzen, ziekte, een net voor de start afgekeurde fiets, een door zenuwen bevangen renner, maar toch is het een beschamend resultaat. Bijgaand leg ik de uitdaging neer voor het komende jaar en dat is gezien de tijdrijders kwaliteit die we binnen de vereniging hebben niet onrealistisch.

Wat zou het gaaf zijn als we een top 15 resultaat behalen met sportklasse, amateurs en masters binnen het geweld van de elite top van Nederland. Ambitieus maar ik zeg, haalbaar. Wie durft de uitdaging aan?......ik wel, ofschoon ik misschien in dat geval wel de nummer zes of …………. Twintig uur later zondag 20 september 2012 Kievitsweg Almere. De ultieme uitdaging “Beating the Monster” een individuele tijdrit over ruim 122km. De doelstelling: 1.) minimaal 40 km/uur gemiddeld, 2.) binnen de drie uur. Al een aantal jaren op het sportieve verlanglijstje wat ik vele malen makkelijker weet te vullen dan het verjaardagsverlanglijstje. Dit jaar paste het, de combinatie tussen de Otztaler en een lange tijdrit zag ik wel zitten. Dit in tegenstelling tot een periode zoals de afgelopen jaren waarbij de korte tijdritten centraal stonden. Beetje nostalgie ook, Almere, tijdrijden, veel wind, Anetta voor de verzorging, kortom veel herinneringen terug aan de Triatlon van Almere en juist deze ervaring was zeer waardevol. De eerste ronde van ruim veertig kilometer was er immers een van doceren met andere woorden het afstemmen van hartslag, vermogen en snelheid en dit alles verifiëren met het gevoel. De tweede ronde was lastig een tandje erbij, maar genoeg reserves voor de laatste ronden en inmiddels aantrekkende wind 5bf.

In het begin van de laatste ronde de enige tegenvaller van de verder perfect verlopende dag, bidon verloren. Met nog vijf en dertig kilometer te gaan geen moment getwijfeld, in de remmen omgedraaid op zoek naar mijn bidon. Ondanks dit oponthoud was het verschil tussen de snelste en “langzaamste” ronde slechts een minuut en acht seconden. Een gokje…… het verschil zonder het verlies van de bidon zou binnen veertig seconden hebben gelegen. Het was even zoeken ook nog, een flink hoogte verschil in de weg in de overgang van een brug en het wegdek had menigeen aldaar een bidon doen verliezen. Waarschijnlijk was ik de enige die het belang van voeding en vocht tot het bittere eind koester. Ik herinner mij als de dag van gisteren dat het overslaan van de laatste verzorgingspost in de halve triatlon van Stein, een klassieker nota bene, mij in 199. de overwinning kostte die toen ging naar Guido Savelkoul. Vooraf dacht ik dat het gekkenwerk was het NCK en de MTR in een en het zelfde weekend maar zie daar 41,23 km/h gem. eindtijd 2:58:21 uur. Ben niet zo van de complimentjes, die maken je alleen lui, en trots, maar nu lekker wel even!

The monster!

Wish me Luck

Lang nagenieten van wat is geweest doe ik meestal niet, eigenlijk doe ik dat al op weg naar het doel. Zo kan ik na elke training ook na 28 jaar duursport nog altijd met verlangen uitkijken naar de volgende training. Zeker als dat na maanden alleen trainen weer samen met anderen is. Kortom, drie dagen na de Otztaler melde ik mij voor de eerste training ter voorbereiding op het Nederlands Club Kampioenschap bij mijn Cyclosport Groningen teamleden. Na maanden handen vooral boven op het stuur nu zo`n beetje 45 graden dieper in de aero houding. Twaalf jaar triatlonsport en bijbehorende fietshouding, het zit in mijn genen opgeslagen. Met uitzondering van mijn nek geen centje pijn althans in polsen, armen, schouders, rug en billen, mijn benen dachten er zo kort na de Otz nog even anders over. Inmiddels vier weken en acht trainingen later op het P4 monster waarvan enkele lange (drie uur) durf ik voorzichtig te stellen: “ik heb de tijdrit vorm aardig te pakken” wat gelijktijdig ook voor een dilemma zorgt. Een blik op de najaarskalender leerde mij lang geleden al dat mijn najaarsdoelen het NCK (42km) en de Monstertijdrit (120km) in hetzelfde weekend vallen. Afhankelijk van de vorm zou ik nog kunnen kiezen, mijn plek in de NCK ploeg overdragen aan een ander of bij het ontbreken van “De Vorm” toch een streep halen door de Monstertijdrit. Maar ik blijk ook een sporter, ik kan niet kiezen! Een ploegentijdrit is te mooi om het voorbij te laten gaan en met deze vermeende vorm mag ik de kans op een goede tijdrit in Almere ook niet voorbij laten gaan. Kortom, Wish me Luck, ik ga zonder twijfel het zwaarste weekend met 162 tijdritkilometers van mijn leven tegemoet! Johan

Hoogtepunten (3)

Het drieluik “Hoogtepunten” had afgesloten kunnen worden met een verhaal vergelijkbaar met de flow ervaringen van de Dolomieten Marathon 2011 maar flow bleef achterwege en hoogte kan tussen aanhalingstekens geplaatst worden. Als ex-triatleet, specialisatie lange afstanden, weet ik als geen ander dat maanden noeste en systematische voorbereiding leiden tot vorm wat tussen de oren kan uitgroeien naar topvorm maar dat er op de vorm van de dag maar moeilijk grip te krijgen is. Dit altijd in het achterhoofd houdend doet mij telkenmale beseffen dat je ook met volle teugen moet genieten van het proces naar een gepland hoogte punt. Kortom genieten van je trainingen!

Een wat opspelende maag en slechte weersvoorspellingen beïnvloeden mijn gemoedstoestand vooraf. Toch toen het, na een nacht met hevige regenval, `s ochtends droog was en ik de nacht doorgekomen was zonder het irritante pijnlijk zeurende maaggevoel klaarde mijn humeur op. De dag voorafgaande had ik na lang beraad besloten om geen risico te nemen en niet te starten met mijn lichte carbon wielen maar met de zwaardere draadvelgen met power meter. Het risico van lekrijden en de mindere remeigenschappen van carbon wielen vond ik te groot zeker ook omdat persoonlijk verzorging moeilijk te realiseren is in de Ötztaler vanwege de geringe (lees onmogelijke) mogelijkheden tot afsteken en afgesloten wegen. Zo`n vijftig minuten voor de start stond ik in het startvak althans mijn fiets die ik vervolgens zittend op een blower van een van de RedBull bogen in de gaten kon houden. Van staan krijg je tenslotte slechte benen. Redelijk vooraan dus maar het duurde toch bijna drie minuten voordat ik de startlijn zou passeren. Met dank aan de vele zij-instromers die linten kapot trekken in plaats van het fatsoen hebben om netjes achteraan te sluiten of simpel vroeger aanwezig te zijn. Met mijn koers ervaring kon ik in de afzink naar Ötz laverend zonder al te veel inspanningen al heel wat plaatsen opschuiven en uit het gedrang (355e) beginnen aan de eerste col de Küthai (18,5km, 1160hm, 2020m). Al in de afzink mijn eerste gel ingenomen onderdeel uitmakend van een strak voedingsplan gebaseerd op een maximale opname capaciteit. Deze dag zouden er zeven bidons dorstlesser, vier energie repen en vier gels moeten worden gesuppleerd wilde ik aan de noodzakelijke energie behoefte komen. De Küthai (245e) verliep uitstekend ondanks dat ik voor deze klim vreesde omdat deze in de verkenning toch zwaar was. Tien minuten eerder dan gepland was het klusje geklaard en boven op kon ik de gepland anderhalve bidon aanvullen. Mijn klimvorm was goed. Bovenop het regenjack aangetrokken want warm was het zeker nog niet zo vroeg op de ochtend (08:30uur). De afdaling viel mij zwaar en terwijl ik dat opschrijf besef ik mij hoe stom dat klinkt hoe kan een afdaling, de beloning na ruim een uur klimmen aan 8% gemiddeld, nou zwaar aanvoelen. Al sinds mijn crash in 2000 neem ik absoluut geen risico`s meer in afdalingen maar bij Küthai met overwegend rechte wegen is dit geen issue. Toch had ik moeite om de groep waar ik in verzeild raakte te volgen

en moest er behoorlijk wat energie in steken om te volgen. Op dat moment een paar keer mijzelf afvragend, waarom? Mijn wielkeuze? Net zoveel moeite had ik met het naar binnen werken van de eerste energiereep, honderd procent er in, vijfentwintig procent er weer uit. In Innsbruck de voorspelde regen gelukkig van korte duur maar zeker niet aangenaam. In de klim van de Brenner (37km, 777hm, 1377m) een beetje zitten klooien de groep waar ik in zat ging wat te langzaam in de oplopende stukken maar de groep daarvoor was net te ver weg om de oversteek te maken dus toch maar blijven zitten. Boven op de Brenner (268e) wat verwarring, mijn verzorger Anetta, na vele jaren weer net als vroeger wat heel plezierig was, was door wegversperring niet op tijd. Vooraf hadden we rekening gehouden met dit scenario dus na enige twijfel zelf vullen en een snelle plas. In de afdaling van de Brenner tot aan de voet van de Jaufenpas ging de afdaling vele malen gemakkelijk achter een illegale ingehuurde gangmaker. Een Oostenrijke had gezelschap gekregen van een niet deelnemende gangmaker, voor de volledigheid een oud koersnummer opgespeld die ons afzette aan de voet van de Jaufenpas. De Jaufenpas (15,5km, 1115hm, 2090m) verliep in het begin wat stroef, de zon vergezelde ons inmiddels en de kniestukken voelden (te) warm aan. Na het uitdoen van diezelfde kniestukken kreeg ik het juiste ritme te pakken en naar blijkt tijdens de beklimming weer 61 plaatsen opgeschoven (235e).

Inmiddels met tegenzin de tweede reep naar binnen werkend de afdaling in. Voornamelijk alleen, ik was nu werkelijk verzeild geraakt tussen de groepen welke gevormd waren op de Bremmer. Daar waar de Jaufenpass stroef begon was het op, wat achteraf bleek de eindeloze Passo del Timmelsjoch (28,7km, 1742hm, 2509m), andersom. Verheugd was ik met de eerste kilometers dit gaf goesting voor het vervolg. Helaas was het euforische gevoel te kort al na zeven kilometer verdween het gevoel als de spreekwoordelijke ”sneeuw voor de zon” en dat met nog 22km klimmen te gaan. Na drie gels, twee repen en vijf bidons waarvan het een en ander er ook weer uit was gekomen kreeg ik geen hap meer door mijn keel en liep de tank leeg. Als gevolg van de hoogte bleef de hartslag nog redelijk op niveau maar het geleverde vermogen knalde naar beneden en het worstelen was daar op dat moment me niet realiserend dat de ontbering nog zou volgen.

Eindelijk boven op de Timmelsjoch (223e) werd ik namelijk, in een voor mij toch al niet vrolijke dag, niet alleen getrakteerd op een temperatuur die net boven het friespunt lag maar ook op een ijzige wind en het ergste …. ijsregen. Na mij wederom in het regenjack te hebben gehesen restte 29km afdalen onder erbarmelijke omstandigheden. Naast het feit dat ik wederom weer opvallend veel energie moest stoppen in, jawel de afdaling, om bij mijn metgezellen te blijven was het ijs en ijs koud. Remmen ging nog net terug schakelen was inmiddels een onmogelijke missie. Mijn inmiddels ijskoude bovenbenen dreigende bij elke aanzet in een soort kramp te schieten.

Onderkoeld, tevreden over het volbrengen van deze zware cyclosportief en iets wat teleurgesteld over het verloop eindelijk de finish. Minuten lang in een warme deken kwam ik fantastisch ondersteund door Anetta weer enigszins bij mijn positieven. Inmiddels, na een evaluatie, de mogelijk verklaring gevonden van de twee opvallendste feiten. De negatieve energie balans en daardoor significantie vermogens verlies is een gevolg geweest van de problematische intake en opname van de voeding. Acht en een half uur fietsen op vijf bidons, drie gels en twee repen is dan echt niet voldoende maar dit was gegeven de omstandigheden het maximaal haalbare. De energie die ik in de afdaling moest stoppen betrof alleen de afdaling van de Kuthai en de Timmelsjoch. Juist in deze twee afdalingen had ik een inmiddels voor mijn klimmers postuur te groot en daardoor flapperend regenjack aangetrokken (foto`s bevestigen mijn vermoeden). Deze extra weerstand heeft dus de extra energie gevraagd ten opzichte van de mijn omringende cyclorenners. De vorm was goed getuige de persoonlijke records op piekvermogens over 20`, 40` en 60` (wel in het eerste deel van de koers) de (mentale)topvorm iets minder als gevolg van twijfel over materiaal en zorg over de gezondheid de dagen vooraf gaande, de dagvorm had een snipperdag. Een illusie armer en een ervaring rijker kijk ik toch terug op een mooi sportief “hoogte”punt in mijn inmiddels alsmaar aanzwellende sportieve uitdagingen. De resultaten Name Johan Boonstra Startnummer 2909 Land/Ort NL-Gasteren Kategorie Männer / Uomini M1 Startzeit 6:47.50,7 Zielzeit 15:18.52,5 Fahrzeit 8:31.01,8 Durchschnitt 27,943 km/h Rang Gesamt 235. Rang Kategorie 109. Johan

Hoogtepunten (2)

De specifieke voorbereiding zit erop na een lang weekend Sauerland (280km/2750hm) en twee weken Oostenrijk/Italië (1000km/20.000hm) kan ik niet anders concluderen dan dat de voorbereiding op een cyclo-sportief  nog nooit zo specifiek is geweest.

Met mijn Garmin als navigator, wat een aanwinst is zo`n gps. Geen geklooi meer met kaartjes en lijstjes, stil staan op kruisingen om te kijken waar je nu weer heen moet, heerlijk. Bovendien, hartslag, cadans, vermogen en hoogte alles overzichtelijk in een oogopslag voor een bèta een gelukzalig gevoel.

Over gelukzalig gevoel gesproken. Ik heb weer adembenemende bergen beklommen en genoten van prachtige panorama`s, adembenemende uitzichten. Je daarbij voelen als een speldeknop in het immense landschap. Als je passen als de Timmelsjoch (ruim 2500m hoog) beklimt, dan is de wereld zo groot om je heen en voel je je zo klein en nietig. Soms, vanwege het zo nu en dan over je neerdalende gevoel van totaal onweerbaarheid tegen de elementen van de natuur, angstaanjagend maar toch overwegend een heerlijk gevoel.

  

Inmiddels teruggekeerd in Nederland. De laatste taper weken zullen hier plaatsvinden in eigen vertrouwde omgeving alvorens weer te vertrekken naar Sölden (AUT) voor oh ja  HET Hoogtepunt.

Datum: 26 augustus 2012 (32e editie)
Afstand: 238km
Hoogtemeters: 5500hm
Startplaats en finish: Sölden
Passen: P. Kuhtai (2020) 18,5km / 1160hm

              P. Brenner (1377) 37km / 777hm

              P. Jaufenpass (2090) 15,5km / 1115hm

              P. Timmelsjoch (2509) 28,7km / 1742hm

Organisatie: http://www.oetztaler-radmarathon.com/
Starttijd: 6:45

Hoogtepunten

De schrik over het vervroegde DK tijdrijden te boven, misschien denken andere sporters “twee weken, wat is nou twee weken?”. Mogelijk voor iedere andere sporter geen probleem, maar voor mij, als het gaat om vorm, maakt het heel heel veel uit.

In aanloop naar het DK en na de afgang in Zeijen geen tijdritten meer gereden, maar uit fatsoen, een organisatie en district neemt toch elk jaar de moeite om het kampioenschap uit te schrijven, toch maar gestart op het DK. Zowaar een redelijk goede dag en het hoogtepunt tot dusver in 2012, een tweede plaats. Terwijl ik dit schrijf, gaan mijn gedachten uit naar zaterdag 11 februari 2012 “De Elfstedentocht” en gelijk daar achteraan naar 1 april “Parijs Roubaix”. Nee, dat zijn duidelijk de hoogtepunten van 2012 of …………. sinds mijn twee behandelingen bij de artokinesioloog niet of nauwelijks meer last van een regelmatig opspelende onderrug, moet ik deze op 1 zetten?

Hopelijk moet no. 1 nog volgen. Na het DK het roer volledig omgegooid. Het motto was vooral LANG en ALLEEN. Alleen mijn lange duurritten rijden in mijn eigen comfort vetverbranding zone. Als inspanningsfysioloog weet ik als geen ander, dat middels deze trainingen de basis (lees efficiëntie) moet worden gelegd. Na jaren structureel trainen dacht ik met wat minder toe te kunnen, nee dus!

En zie daar de afgelopen periode met sprongen vooruit gegaan en inmiddels ook al weer regelmatig de hogere aerobe zones aan het prikkelen. De laatste stappen op weg naar de Ötztaler Radmarathon zullen lopen via een langweekend Sauerland, vijf dagen verkenning van deze Ötztaler Radmarathon in Solden (AUT) en ruim één week Dolomieten. Dus de periode van hoogtemeters en dus de laatste stap, specifiek trainen, is aangebroken.

Op weg naar HET hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.

Johan

Uitdaging en twaalf vraagtekens

Tot op heden er nog niet aan toegekomen om mijn plannen voor 2012 uiteen te zetten op mijn blog en waarom?, nog tijd zat, genoeg andere dingen te doen (klinkt anders dan druk zijn) en daarbij kwam plotseling onzekerheid hetgeen hoort bij sporters met ambities.