Herinneringen ophalen

Wat het allemaal oplevert weer ik niet, maar het geeft altijd een goed gevoel dat te hebben gedaan wat je je hebt voorgenomen. Vier omvangweken stonden er op het menu, per week een toename in uren voornamelijk aerobe capaciteitstrainingen. Een dipje in de derde week ten spijt, valt altijd tegen om de week voor vertrekt je werktaken af te ronden en de trainingsuren te halen, maar een heerlijk afsluitend trainingskamp op het Canarisch eiland Lanzarote als uitsmijter.

Ruim zesenzestig uur in vier weken (gem. ruim 16,5 uur p/w) mooi voor een statistische controlefreak, maar toch blijft het plezier, de belevenissen, het bewegen in de buitenlucht en verschillende en betoverende landschappen de echte beloning. Een prachtige veldtoertocht in Appelscha (nog ff op de fiets terug naar huis), de openingsrit met “gewoon” de toerfietsvereniging, koffie en appelgebak inbegrepen. De eerste toertocht, waarom probeert toch iedereen die naast mij op kop komt fietsen mij er af te fietsen en tenslotte een week lang wind en zon (erg) trotseren op het vulkanisch eiland Lanzarote.

Niet super hoge cols, maar nergens vlak, altijd wind en dus altijd weerstand. Eenmaal eerder was ik op Lanzarote in de tijd dat ik nog triatleet was. Dit was in 1992, voor de grap het logboek van die periode er bij gezocht. Uiteraard toen gezwommen, gekracht, gefietst en gelopen, totaal  29 uur er zit dus geen sleet op. Nog steeds veel triatleten die trainen op Lanzarote en daarom …………..

Ik kon het niet laten, op de langste dag het Ironman parkoers gereden, 180km over het hele eiland, uiteraard zoals een triatleet dat beaamd ALLEEN maar wel met Ilsle de Lange, John Mayer, Joshua Radin, Julian Thomas, Kane, Katie Melua, Mads Langer, Michael Buble, Plain White T`s, Twarris, Skik etc. in mijn rechteroor (veiliger). Ik voelde mij weer een triatleet. Het is dat ik mijn hardloopschoenen niet bij mij had, ook beter voor mijn hielbeen, maar anders zeker nog een uurtje hardlopen daarna, net als vroeger.

De periode van intensievere trainingen breekt aan. Binnenkort de eerste tijdritjes, over het rijden van klassiekers twijfel ik sterk. Ik heb niet zo veel zin meer in die veel voorkomende valpartijen, afgezien van de mogelijke lichamelijke malheur gaat het vaak gepaard met materiaal schade. Het geregel en gedoe daar dien gevolge van staat me tegen en heb ik simpelweg geen tijd voor. Laat mij maar tijd- en cyclo`s rijden met verantwoord rijden en afdalen kan daar niet zoveel mis gaan. Ik blij, Sportsvision  blij, vrouw en kinderen blij.

Adios!