Specificiteit

Een van de trainingswetmatigheden luidt “specificiteit” hetgeen niet meer en niet minder inhoudt, dat als je hard wilt lopen je moet gaan hardlopen en als je hard wilt schaatsen moet je gaan schaatsen etc. Het zal geen verrassing zijn als je hard wilt fietsen je dus ……………………..bedenk zelf maar.

Het lijkt dus simpel, maar helaas de praktijk is anders. Wielrennen kun je niet over een kam scheren. “Specificiteit” betekent ook, dat trainen waar je goed in wilt zijn. Wil je criteriums, klassiekers, tijdritten winnen of cols zo snel mogelijk op- en overrijden. Met andere woorden dat trainen waar je goed in wilt zijn. Wat zijn de belangrijkste energie systemen, welke coördinatie en mentale vaardigheden worden gevraagd, wat zijn de belangrijkste energie bronnen, welke spiervezels moeten worden geconditioneerd etc., etc.

Met twee specialisaties zit ik daarom regelmatig in een figuurlijke spagaat. Letterlijk lukte mij dat bij Tjalling van den Berg onder dwang vijf en twintig jaar geleden nog wel, maar heden ten dage zeker niet meer.

Tijdrijden verlangt een aerodynamische houding en een hoog beenritme en een behoorlijke anaerobe bijdrage en er mag wel wat massa in de strijd gegooid worden. Klimmen, de romp veel meer opgericht, de frequentie een stuk lager, voornamelijk een noodzakelijke aerobe glycolyse en uiteraard licht, lichter, lichtst. De enige overeenkomst is dat het belangrijk is langdurig een hoog steady-state vermogen te kunnen leveren.

Dit gegeven verantwoord mijn seizoen- en trainingskeuzes. Ondanks dat ik al een aantal tijdritten heb meegedaan (zie uitslagen gadget) is de focus tot en met half juli volledig gefocust op de tweeluik Marmotte (FRA) en de Dolomieten marathon (ITA). Specificiteit ten aanzien van tijdrijden is dan ook totaal niet aan de orde, geen trainingen op de tijdritfiets geen specifieke tijdritprogramma`s gebaseerd op vermogen en frequentie maar middenlange en lange blokken op

 klimvermogen en specifieke frequentie.

Specificiteit betekent ook, hoogtemeters maken daar waar mogelijk. Ondanks dat mijn herstelrondje door Drenthe maar “liefst” 70 hoogte meters bevat, de Steeg bij Borger, de Bronninger, de Hondrug, het Zwanemeer, Eexterzandvoort, betekent dit (helaas) regelmatig op pad. Limburg, Lanzarote, Teutoburgerwald en Sauerland zijn achter de rug en weekje Vogezen staat op de rol als de laatste specifieke voorbereiding. De week zal afgesloten worden met deelname aan de cyclosportief Les Trois Ballons en een dag later Tilff-Bastonge-Tilff. Geen topprestaties dus in de Vogezen, had ik al niet eens een blog verslag met als titel “keuzes maken”?

Helaas ontbreekt het aan specificiteit in mijn geboorte en woon-/werk omgeving als het gaat om cols bedwingen…………………. misschien is het juist daarom zo leuk!