Was het wraak? Nee zo haatdragend ben ik nou ook weer niet, wel nog steeds teleurgesteld. Vooral, omdat de werkelijke reden inzake de voeding ten tijde van de Marmotte (zie verslag Marmotte verderop) nog steeds niet is opgehelderd. Feit is, dat er verkeerde voeding in mijn bidons zat en er dus buiten mijn weten om mee gerommeld is. Waarom en door wie? Zonder mij in te lichten, zonder opgaaf van reden en dat doet mij het meeste pijn.
Wat dan wel……………. de vorm was er, de topvorm ook en daar kwam bij The Flow. In een sportleven heb je een handjevol van die dagen, dat het lijkt alsof je niet kapot kan. Beetje eng, hier en daar de handrem hanteren, wat als nou toch …………
10 juli 2011, 134km, 4400hm achtereen volgens de P. Campolongo (1875m), P. Pordoi (2239m), P. Sella (2244m), P. Gardena (2121), opnieuw de Campolongo, de P. Giau (2236) en de Passo Valparola. De start om half zeven. Nou ja eigenlijk acht minuten later. Moest starten vanuit het tweede startvak (Sella Italia) omdat ik vorig jaar twee minuten te laat was voor het eerste startvak (no. 2037). Eerste doelstelling dus helder. Dacht dat ik met ruim een half uur voor de start redelijk op tijd was, viel even tegen. Stond ergens halverwege dus een duizendje of twee voor mij, maar kon wel lekker zitten op een houten weg/voetpad afscheiding. Na het afgeven van mijn jack aan mijn verzorgster van de dag (dochter Joanne) en het passeren van de registratiemat, Gelukkig wordt de netto tijd geregistreerd, Koersen! Nou ja, eigenlijk de eerste 10 kilometer slalommen. Want de eerste col is het buitenbochten rijden, vervolgens tussen de haarspeldbochten weer door de menigte heen wurmen, om de volgende bocht weer opnieuw ruimte te hebben om buitenom te passeren. De eerste kilometers nog in het wiel van Bart Bury (5e) maar die ging wel erg vlot omhoog.
Vlak voor de top van de eerste col, de Passo Campolongo, dan uiteindelijk ruimte op het laatste lange licht oplopende rechte stuk, waarna de afdaling naar Arabba. Hoeveel zou ik er al gepasseerd zijn?
De tweede (Pordoi) en derde col (Sella) met een halverwege een stel losgelaten muzikanten die om half acht de serene rust van de Alta Badia ruw verstoorden, waren voorbij voordat ik er erg in had. Nog niet het besef dat de flow inmiddels daar was. Hartfrequentie tussen de160 en 164, geen vermogensmeter, omdat ik deze niet
in mijn, uiteraard super lichte carbon, wedstrijdwielen heb. In de afdaling van de Sella even goed opletten, de organisatie had gewaarschuwd voor wegwerkzaamheden. In 2004 heb ik een zware crash gehad, waarbij een vangrail enerzijds mijn leven heeft gered, anderzijds mijn veel pijn heeft bezorgt en ik een OCLV Trek doormidden heb zien gaan. Helaas vrijwel de hele Gardena in mijn eentje, maar in het laatste deel doemde er wel een groepje voor mij op.
Daar moest ik zien aan te sluiten om vervolgens met hen de afdaling van de Gardena, de wederom korte Campolongo plus afdaling te kunnen nemen en de lange doortrap afdaling/vallei naar de voet van de Giau.
Net voor de top, wat extra gas gevend, maar zeker niet forcerend, sloot ik aan. De uitvoering was zoals bedacht en het vervolg eveneens. In Corvara mijn voedingszak aangereikt door mijn dochter, het liep perfect en volgens afspraak (top meid) en sorry dat je er zo hard voor hebt moeten fietsen (hill-up) om op tijd te zijn.
![]()
Daar moest ik zien aan te sluiten om vervolgens met hen de afdaling van de Gardena, de wederom korte Campolongo plus afdaling te kunnen nemen en de lange doortrap afdaling/vallei naar de voet van de Giau.
Net voor de top, wat extra gas gevend, maar zeker niet forcerend, sloot ik aan. De uitvoering was zoals bedacht en het vervolg eveneens. In Corvara mijn voedingszak aangereikt door mijn dochter, het liep perfect en volgens afspraak (top meid) en sorry dat je er zo hard voor hebt moeten fietsen (hill-up) om op tijd te zijn.
In de afdaling van de Campolongo sloten de iets minder klimmers weer aan, zodat we met een groep van acht man richting de Giau reden. Plassen!, op zich een goed teken, genoeg gedronken (halve liter water laatste half uur voor de start en een bidon per uur) maar wat doe ik. De weg is aflopend dus de keus was …………. al fietsend. Jezus wat duurt het lang voordat er wat komt en eenmaal opgang komt geen eind aan, zal we met de leeftijd te maken hebben. Wat restte was enig zuur op de benen, beter op dan in de benen en een paar kilometer achtervolging om weer in de groep terug te keren. In de speldeprikken voor de Giau bleven we met z`n vieren over met onder ander Peter Hollands, vorig jaar een plaats voor mij geëindigd en Martin Kooistra, diegene die mij vorige week in de Marmotte enige pijn bezorgde op de Telegraph.
De Passo Giau, vaak het dak van de Giro. Voor de statistici, 9,9 km gem. 9,3% max. 11%. Al snel reed ik iets voor mijn metgezellen uit, maar het eenmaal geslagen gaatje werd maar heel langzaam groter. Niet dat het wat uitmaakt, de Giau is zo`n col die je maar in één tempo kunt oprijden, namelijk op je maximale steady-state, Ga je er overheen, dan is het over en sluiten, langzamer, dan is de druk op je benen niet te harden. Toch hou ik van deze col, hij is zwaar maar gelijkmatig zwaar en eenmaal in een goed ritme en op maximaal aeroob vermogen te verteren.
Op zo`n twee kilometer van de top aansluiting bij de groep van de tweede dame Barbara Lancioni en haar knechten.
Op de top van de Giau moest ik mijn vijfde noodzakelijke bidon vullen, weg daalgroepje dus alleen naar beneden. Ongelofelijk hoe snel je dan tijd verspeeld, ondanks dat ik strak afdaalde en zeer sterk de Falzarego op reed welke over gaat in de Valparola, kreeg ik pas 3km onder de top en dus 15km na het passeren van de Giau weer aansluiting bij het Lancioni groepje. Even 500m recupereren en dan gaan nog 5km klimmen en dan afdalen.
Auw………….. op anderhalve kilometer voor de top, de tank raakte leeg. Net nadat mijn team genoot Guide van der Heijden van Cyclosport de route van de maratona weer was opgedraaid.
Hij had als gevolg van pech de medio (106km) gefietst. Alsof hij het aanvoelde, ja dus, zette hij zich voor mij en sleepte mij door de lastige laatste klim kilometers naar de top van de Valparola. Nu had ik ook zowaar een knecht helemaal voor mij alleen en wat voor één. Guido is met zijn postuur een afdaler, ik zette mij in zijn wiel en hij loodste mij meer dan perfect naar La Villa. Maakte vrijbaan, las de bochten voor me en waarschuwde andere cyclorenners voor onze komst, Links rechts, midden waar maar mogelijkheden lagen. Eenmaal in het dal nam ik nog enkele keren de omhoog lopende stukken voor mijn rekening, de kramp in de bovenbenen op de loer, nog even volhouden. Op mijn computer zag ik dat misschien een tijd onder de 5:10 mogelijk was, ik kwam slechts 19`` tekort. Nu wachten op het verlossende SMS`je van de organisatie, wat is dat prima geregeld daar. 34e overall, 2e cat. 45-49, 5e Nederlander, Wouw, wat een dag!
138-M5 138km Uomini/Herren 45-49 anni 1011 ranked
1. Faccini Paolo, 1963, Pasiano di Pordenone (PN) 5:06.31,9 (90)
2. Boonstra Johan, 1965, NL-Gasteren 5:10.19,6 (2037)
3. Azzola Franco, 1962,(TV) 5:11.17,5 (62) Treviso
Een tijd onder de 5:20, bij de eerste vijftig en een podium bij de H45 alle drie de doelstellingen behaald.
Bedankt Anetta en kids, Joanne voor de verzorging, Joke (veelal mijn reisgezel), Wim (fysio), Ilse (collega) en Guido voor het knechtwerk.
Johan
Filmjes:
Foto`s:
http://www.datasport.com/jump/13422/2037/ci/foto.htm
Geen opmerkingen:
Een reactie posten