De laatste opmerking luidde: “dus nog een kilometer te gaan”. Ik heb gezocht en gezocht maar helaas niet gevonden. De laatste voorbereidingen op het WK vonden plaats in Italië waar ik in de zuidelijke Dolomieten tevens van de vakantie genoot.
Locatie prima, prachtig weer, kon redelijk vlak rond het Caldonazzo-meer fietsen, maar ook nog bergop en ik had de tacx meegenomen. De week begon echter met pech, lekke banden aan de lopende band. De Zipp 808 wielen geven niet te veel mee bij de vele caduta di sassi. De keuze om alleen mijn tijdritfiets mee te nemen was achteraf niet een verstandige, afgezien van de redelijk vlakke rondjes langs het meer. De laatste blokken trainingen op de tacx in de Italiaanse droge en stoffige hitte waren zonder rijwind slopend en niet hoopvol. Kortom ik kon de absolute vorm niet vinden. Of het aan de omstandigheden lag of ergens anders aan ……………. ?
Vier dagen voor het WK naar Fieberbrunn (AUT) en daar op een steenworp van Skt. Johann en het WK parkoers een heerlijk appartement. Nog een korte intensieve training, vooraf niet gepland, maar ik schijn dus in zo`n situatie ook op zoek te gaan naar hopelijk ineens wel het juiste gevoel …………..ja dus net als alle andere sporters in zo`n situatie. Hoge hartslagen bij een niet overeenkomstig vermogen en/ of snelheid wederom ):
De laatste dagen toch maar als een topsporter geleefd, niet dat ik dat anders absoluut niet doe, maar even niet in de zon, veel, heel veel drinken, ff niet zwemmen met de kids, `s middags even een uurtje slapen…………. niet gezellig…………… sorry meiden!
Dag voorafgaande het parkoers verkend en startnummer en –tijd opgehaald, no. 498 starttijd 13:38 uur pfffffffffffff voorspelling voor morgen +35 graden.
Warming-up: duurt een klein uurtje, al anderhalve liter gedronken de temperatuur was al opgelopen tot 38 graden.
De start: de eerste 500m volle bak, mijn race pacing, daarna iets temporiseren en uitkomen op de maximale steady-state. Na 200m al een tong van zeemleer en een mond zo droog.
De start met op de achtergrond suporter Joke Rosier en de kersverse Wereld Kampioen H60 Jan Brander
Het vervolg: twintig kilometer heel hard werken, als je hard fietst heb je namelijk altijd de wind tegen, de benen wilden wel maar de longen stonden in brand.
De Finish: laatste kilometers aftellen, na de finish helemaal gesloopt, minuten lang geen woord alleen maar hoesten, hoesten, hoesten. Wat er uitkwam en nog steeds uitkomt zal ik de lezer besparen.
Het resultaat: Na mijn race een voorlopige een tweede tijd in 26:32, had in het hele gunstige geval toch een minuut sneller gewild maar zeker een halve minuut sneller gemoeten, tegenvallend zoals eigenlijk wel een beetje verwacht. Bij het verlaten van het slagveld, de ambulance was inmiddels gearriveerd om verhitte onwel geworden deelnemers af te voeren, niet meer bij de eerste drie, geen podium.
De afloop: Als zesde geëindigd op 27 seconden van het podium tja die halve minuut en dus die ene kilometer per/uur was genoeg geweest.
Was genoeg geweest…………….helaas, pech, wat verkeerde keuzes, de omstandigheden en mogelijk de belangrijkste reden, naar later bleek, verre van gezonde longen. Mogelijk de belangrijkste verklaring voor het niet kunnen vinden van de vorm en die ene kilometer.
Astma medicatie opvoeren en op naar de komende NK`s.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten