De tweede helft van het seizoen staat geheel in het teken van het Wereld Kampioenschap Time Trail voor Masters in het Oostenrijkse Skt. Johann.
Twee jaar geleden ben ik weer besmet geraakt door het tijdrijden virus.
Wat de eerste jaren nog een aardigheidje was is inmiddels een serieuze aangelegenheid. Eigenlijk zoals altijd het geval, ik begin ergens aan met het idee leuk en aardig, maar het duurt maar even of ik leg de lat alweer ambitieus hoog. Ik heb me er inmiddels dan ook bij neergelegd dat ik niet zo maar kan sporten, er moet een uitdaging zijn.
It`s always the same it starts just for fun en it`s ending with a (funny)goal!
Eerder dan voorgaande jaren heb ik in het voorjaar al wat tijdritten gereden. Mooie intensieve trainingen ter voorbereiding op de cyclosportieven en de “verplichting” om dan een enkele keer in geschikte trainingen al op Cervelo P4 te klimmen. En dat is geen straf, wat een race monster is dat. Heerlijk dat suizen van de wind het zingen van het dichte achterwiel en de beleving van SNELHEID!
Toch is het roer na de Dolomieten Maratona volledig om, geen lange ritten, geen hoogte meters geen lange sub-drempel intervalblokken. De langste duurrit is hooguit drie uur met veel tempo wisselingen, specifieke tijdrittrainingen met een combinatie van sub- en maximale intervallen, hoge trap frequentie en krachttraining voor het herwinnen van wat meer massa. Kortom `t is best afzien zo nu en dan.
De twee na-cyclo`s verreden tijdritten in Nijeveen en Paasloo verliepen naar tevredenheid. Ten opzichte van vorig jaar (43km/h) zit ik nu structureel boven de 44km/h gemiddeld op afstanden variërend van 11 t/m 25 kilometer. Voor een topklassering in Skt. Johann (25-08) moet daar minimaal nog twee kilometer speed bij. Afgaand op de tijden van afgelopen jaren levert het snelle parkoers de eerste kilometer op, dus nog een kilometer te gaan.
Nog 18,5 uur (Start 13:38 uur)
Gruss Gott!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten